Datganiadau taleithiol i’r wasg

‘Crëwch “Nadolig rhidyll” fel y gall y cariad y gallwn ni ei rannu ddianc’

Rwy’n cofio fy mam yn dod adref un tro yn ystod fy mhlentyndod gyda dyfais newydd sbon – cynwysyddion ffasiwn newydd plastig i’w defnyddio yn y gegin. Rwy’n cofio hyn yn awr yn nhymor y Nadolig oherwydd mae’n ymddangos bod yr holl hysbysebion yn portreadu Nadolig sydd ychydig yn rhy daclus, yn rhy berffaith, yn rhy seliedig. Mae’r teulu i gyd wedi ymgasglu’n ddiogel, mae’r anrhegion wedi eu didoli, ac mae popeth yn dda. Mae’n Nadolig Tupperware.

Nid oedd y Nadolig yn daclus – merch feichiog ddi-briod yn ei harddegau, dim lle i aros, pobl cefn gwlad yn gweld gweledigaethau, a dieithriaid yn ceisio sylw o’r Dwyrain. Mewn tro terfynol, mae lladd plant ar raddfa fawr yn anfon teulu ar ffo fel ffoaduriaid i’r Aifft.

Ac nid yw Duw eisiau i’n Nadoligau fod yn daclus. Yn sicr, neges yr angylion yw “Tangnefedd ar y ddaear, ewyllys da i bawb”, ond nid yw’r asiantau y mae Duw yn eu galw i ymgymryd â’r swydd hon heddiw yn “angylion o deyrnasoedd gogoniant” – y ni ydyn nhw. Ni yw’r rhai sy’n gallu dod â heddwch ac ewyllys da – ac nid dim ond i’r rhai sydd agosaf atom ac sydd fwyaf annwyl yn ein golwg ni. Mae Duw yn gofyn i ni feddwl am bobl ddigartref, y rhai heb gysgod, y tlawd, y rhai ar y cyrion, yr unig.

Erbyn bore Nadolig, mae perygl y byddwn yn codi’r bont godi, ac yn setlo i lawr i Nadolig Tupperware seliedig. Ond rwyf eisiau Nadolig rhydyllog, un sy’n llawn tyllau, lle gall y cariad rydym ni’n ei rannu ddianc rhag cyfyngiadau ein cartrefi cyfforddus i ledaenu hwyl i’r rhai sydd mor hawdd eu gadael y tu allan. Sut gallwn ni agor llwybrau cariad i’r rhai sydd ei angen fwyaf y Nadolig hwn?